ادبیات خواندن و نویسنده بودن نوشتن داستان های عاشقانه ی عامیانه نیست. نویسنده بودن هدف میخواهد دنیای متفاوت میخواهد یعنی باید واقعیت باشی و واقعیت ببینی نه به رویاها فکر کنی نه به... نویسنده که باشی تویی و خودت هیچکس تو را نمیفهمد هیچ کس نمیداند تو فرق داری رفتارشان فرق نمیکند حرف که میزنی مسخره ات میکنند کتاب که میخوانی میگویند چرندیات است از نوشته هایت سر در نمی اورندو تو محکوم میشوی

گاهی وقتها بعضی آدمها طوری وارد زندگیت میشن که نمیفهمی چی شد... رفتارشون حرفاشون نگاهشون.... تورو از بین میبره و خود واقعیتو نشون میده... بهت جرات میدنجسارت میدناعتماد به نفس میدن.. اما... نمیذارن جو گیر شی... رام میشی با یه نه گفتنشون... و... و.... و.... اگر یه روزی یه همچین ادمی اومد تو زندگیتون نگهش دارید با چنگ و دندون.... چون از هر هزار نفر شاید یکی اینجوری باشه...رقیه نوشت + نو

لطفا مرا قضاوت نکنید... اگر نوشته هایم درک نمیکنید تمسخر نکنید. اگر باب میلتان نیستم رابطه برقرار نکنید. اگر شادی میخواهید سراغ من نیایید. اگر هم صحبت میخواهید با من حرف نزنید. اگر کارتان گیر کرده دنبال من نگردید. اگر میخواهید به خرید بروید من را با خود نبرید. اگر کتاب میخوانید دوستتان میشوم. اگر معنی سه نقطه رامیفهمید به شما پیام میدهم. اگر موسیقی می نوازید من را هم شریک کنید. اگر نیا

فک میکنم خیلی سخته رسیدن به جاهایی ک برا خودمون میسازیم، هرچقدم تلاش کنیم باز راضی نمیشه این دل این حس این روح این روان. هنر سخته... هنر تلاش می خواد، با هنر دنیارو خوب کردن رسالت سنگینیه، نمیدونم چرا نویسندگی رو انتخاب کردم ولی میدونم اگه هزار بار دیگه برگردم به اسفند 83 باز هم همین راه و انتخاب میکنم درست 20 اسفند 83 بود که خواستم یه نویسنده بشم و حالا تا اینجا اومدم... کاش بشه اونی

گاهی نه، همیشه، هر روز باید صبح وقتی بیدار میشی بگی من امروز بهترینارو میسازم با یه ورزش کوچولو و یه دوش دو دیقه ای خودتو پرت کنی تو هیاهوی زندگی شروع کنی به دوییدن و جلو رفتن تا تاریکی شب بدویی و بگیری اون بهترین و بعد بخوابی... زندگی یعنی این، یعنی دوییدن واسه رسیدن اما باید قبلش با فکرت و فعالیتت دو پین کنی که خسته نشی وسط راه... رقیه نوشت + نوشته شده در جمعه بیست و یکم آبان ۱۳۹